Koniec stycznia...

 

...czyli w Irlandii - koniec zimy, przymajmniej tej "na papierze".  1 lutego mamy już wiosnę, jak to będzie pogodowo, zobaczymy.

Póki co w ogrodzie już coś się ruszyło.

Jeszcze niedawno na grządkach leżały gałązki, które trochę chroniły glebę.  

Pod nimi życie kwitło na całego:

Żonkile, w różnych odmianach o rozmiarach, budziły się do życia.

Hiacynty na poważnie wyglądają już na świat; dobrze, że temperatury na tyle niskie, że trzymaja ślimaki z dala od pąków. 

Cebulice w tym roku będą bujne, tak mi się wydaje. 

Tulipany wybujały już niesamowicie. Spóźniłam się z kompostem, zanim wyszły z ziemi i teraz musiałam pobawić się, żeby wkoło nich wszystko rozgarnąć, a za bardzo liści nie połamać. 

Żonkile w pojemnikach, między krzakami lawendy, całkiem już ładne:

Piwonia też jakoś nie może się powstrzymać i pędzi, pędzi do góry, do światła.

Rozchodnik wyciąga się w górę;

Szczypiorek nabiera mocy;

...w tym czasie jego sąsiad, plektrantus, próbuje przetrwać. Za zimno tu dla niego, ale zobaczymy. To taki mój eksperyment:)

Przebiśniegi już zaczynają kwitnąć. Na razie kilka...

W tym samym czasie, tuż nad przebiśniegami, powojnik wypuścił pąki. Będę go musiała przyciąć, tylko czasu na razie nie mam.

Orliki też już czują wiosnę, bo naprawdę podskoczyły do góry:

U miodunki widać pąki  

Przez całą zime kwitł nagietek. Może "kwitł" to takie mocne słowo, ale zdarzało mu sie wypuścić i rozwinąć pąk. Jak na okres zimowy, jest to pewnego rodzaju wyczyn:

Skabioza też niezawodnie świeciła fioletem tu i ówdzie, całą zimę:

Jak widać, coraz ładniej, coraz bardziej kolorowo. 

Ptaki zaczynają swoje pieśni poranne: niesamowicie głośne, niesamowicie radosne. I oczywiście dzień już się wydłużył! Rankiem, kiedy się budzę, jest średnio ciemna noc, a nie noc, jak oko wykol. I wieczory dłuższe dodają nadziei... 

Oczywiście, jak już żonkile pięknie wyrosną, to spadnie śnieg - mokry, lepiący i ciężki, taki na ostateczne pożegnanie przedwiośnia - i przygniecie pąki do ziemi. Co roku krew się we mnie gotuje, kiedy widzę je przybetonowane do trawy, a nic z tym zrobić nie mogę.