Craggaunowen, Co. Clare

... czyli drugie miejsce, które funkcjonuje jako skansen. Pierwszym był Irish National Heritage Park, który nas oczarował i można powiedzieć, że skradł nasze serca.  Opis naszej wycieczki Craggaunowen zaczynam od drugiej części, czy raczej partii naszych zdjęć ... jakoś tak wyszlo.

Wycieczka przez las i oto na drodze rekonstrukcja dolmenu - czyli budowli o charakterze grobowca.

Choć nie był jakiś specjalnie duży, to w tym otoczeniu i promieniach popołudniowego słońca przyciągał uwagę.

Sam las... magia... Mogłabym chodzić między tymi drzewami i chodzić...

Zwalone gałęzie, czapy mchów....

Paprocie  -Języcznik zwyczajny - porastały całe połacie lasu. Po angielsku jest znany jako hart's-tongue fern

Co jakiś czas, wzdłuż ścieżki, napotykamy na ułożone tam kamienie, a na nich, pismo celtyckie - ogham

Zbliżamy się do fortu zbudowanego na planie okregu:

...i już jesteśmy w środku:

W jednym z domów było zejście do piwnicy czy raczej podziemnego przejścia, w formie korytarzy. Używane było jako schronienie w czasie napaści na fort, ale głównie jako spiżarnia. Było bardzo dobrze wentylowane, a przy tym pozbawione przeciągów! Temperatura utrzymywała się zawsze w granicach 4 stopni, niezależnie od tej na powierzchni.

Oczywiście nie odmówiłyśmy sobie zejścia:

W forcie pokazano narzędzia i przedmioty służące obróbce wełny. Poniżej dom tkaczki, że tak to nazwę.

Tak wyglądał warsztat:

Kawałek utkanego materiału:

Miejsce farbowania:

W garnku widać kolorową - może zbyt mocne słowo - wełnę:

Moja córka, wsparta głową o poduchę z mchu. Odpoczywa, łączy z naturą czy też przeżywa załamanie wycieczką?

Mech tak gęsty, że spokojnie zagłębiamy w nim nasze dłonie:

Widok fortu z leśnej ścieżki. Tutaj czas się zatrzymał i ta cisza i spokój aż zatykają. Jest wspaniale, po prostu wspaniale:

Najmłodsze dziecię odważnie maszeruje w las....

Gra słońca i cieni:

I na koniec zdjęcie, które zrobiła moja córka:

Część druga, już wkrótce...

Bunratty Castle - ogród wróżek

...czy też dokładniej Wioska Wróżek.

W lipcu pojechaliśmy jeszcze raz do Bunratty Castle, wspominałam o tym w jednym z wakacyjnych wpisów. Tym razem skupię się na zakątku wróżek, który powstał w ostatnim czasie, wszak dwa lata temu jeszcze go nie było.

Może wróżki spełnią nasze małe marzenia?

Jak widac wiele ludzi tak myśli, bo zawiązanych wsążeczek powiewa całe mnóstwo :) a może to tylko "wystrój wnętrz"?

Dzieci prawie utknęły w tym miejscu, pełnym rzeźb w drewnie i kamieniu - wszystko tematyczne:

Zakątek sam w sobie już  niezwykle klimatyczny, okraszaja drobne detale:

Pojawiła się też wiklina i plecionki z niej, służące zabawie:

Przepiękny domek na wodzie:

I oczywiście wszędzie domki wróżek:

Nie mogło zabraknąć tego z koniczynką:

...i irlandzkim błogosławieństwem, które tutaj nie jest pełne:

Niech droga wznosi się, aby Cię spotkać,
Niech wiatr będzie zawsze z Tobą,
Niech słońce ciepło oświeca Twą twarz,
Deszcze spadają miękko na Twoje pola,
I do naszego następnego spotkania
niech Bóg trzyma Cię zawsze w Swej dłoni.

Tych domków jest całe mnóstwo. Nie wiem czy nawet połowę Wam pokazałam, a i tak część z nich w fatalnej jakości. Musicie jednak to wybaczyć, bo dzień był piękny, pogoda wymarzona i tłumy zwiedzających nie pozwalały na rozczulanie się nad jakimkolwiek zdjęciem.

Bunratty Castle, skansen; Co. Clare

Po zwiedzeniu pojedynczych domów, weszliśmy do miasteczka, również prowadzonego w formie skansenu. Wszystko tam działa, tyle tylko, że w formie sprzed lat. Najlepiej widać to na filmiku ze strony Zamku Bunratty. Naprawdę warto go obejrzeć, bo choć w angielskim, to bardzo wyraźnym. Zachęcam.

Natomiast my przechodzimy dalej... pub, w którym zamawiamy sobie piwo, czy też inne dobrości ;) z tym, że nie tym razem, przynajmniej nie my, bo inni zwiedzający i owszem, siedzieli sobie przy stołach i popijali, głównie bursztynowy napój. Oprócz tego budynek był także hotelem, ponieważ w XIX wieku wzrosło zapotrzebowanie na pokoje, jako że handel zaczął się pomyślniej rozwijać i coraz więcej podróżnych zatrzymywało się w miasteczku.

Oczywiście jak na typowe irlandzkie miasteczko, jeden pub to nic! Tutaj był jeszcze jeden(ale np. w naszym mieście naliczyłam kiedyś chyba 9)

Poczta funkcjonuje jak najbardziej, można nabyć pocztówkę i wysłać ją. Dostaniemy specjalny stempel, ze skansenu Bunratty taki, jak w dawnych czasach. W tle widoczny szyld herbaty Lyons - jednej z dwóch, najbardziej popularnych marek w Irlandii. Kiedyś znajoma powiedziała mi, że Irlandczycy dzielą się na zwolenników herbaty Lyons i Barry's; następnie zapytała mnie, którą ja pijam? :) Głównie Lyons :) i powiem jeszcze, że na każdy wyjazd do Polski zakupuję kilka paczek i rozdaję w rodzinie, bo ta herbata znalazłą uznanie również tam.

Typowy dom szeregowy; każdy z nich mieści jakichś drobnych przedsiębiorców, tutaj robótki ręczne, (głównie druty) oraz sprzedaż wełny. Motki cudne, wyroby także, a ceny.... odpowiednie do jakości.

Pani przygrywała turystom przez dłuższy czas:

Szkoła... wszystko wedle dawnej normy:

Można się nawet załapać na lekcję, ale nasze dzieci nie miały tego szczęścia.

Wzdłuż ulicy ulokowane są poszczególne sklepy: spożywczy, z narzędziami i naczyniami, artystyczny, itp.Wszędzie można zaopatrzeć się w najróżniejsze przedmioty.

Przepiękne zapinki do włosów - ceramiczne:

Dom doktora, bardzo poważanej osoby:

Te wszystkie narzędzia odrobinę mnie poruszyły, choć wiem, że przecież bez nich nie byłoby pracy lekarza w tamtych czasach.

W specjalnym studiu fotograficznym można zrobić sobie zdjęcia rodzinne bądź portretowe, w strojach z epoki.

Generalnie, poza zwiedzaniem, które naprawdę wypełnia cały dzień, pieniądze uciekają z  portfela, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Z tym, że tak jest w każdym z takich miejsc; grunt to zachować rozsądek.

Tym postem kończę cykl Bunratty.