Kolejne nadprogramowe wydarzenie

...w naszym życiu.

Wczoraj, po raz pierwszy zaświeciło takie naprawdę ciepłe, nawet bardzo ciepłe, wiosenne słońce. Wiatru prawie nie było, porwałam się zatem na koszenie trawników i porządkowanie ogrodu.
Dzieci wróciły ze szkoły i wybraliśmy się na plac zabaw. One szalały, ja czytałam książkę i grzałam się w słońcu. Pięknie...   Nagle krzyk i płacz, który doszedł mnie zza górki. Iza pędzi do mnie i woła, że Gosia mnie potrzebuje. Idę, przekonana, że najstarsza panikuje, jak zwykle. Ona natomiast leży na trawie i trzyma się za rękę. Zabrałam dzieci z placu, pomogłam jej wsiąść do auta, zapiąć pas przy nieustannych lamentach i zawodzeniach. Żeby było śmieszniej, nie byliśmy w naszym mieście, tylko sąsiednim.... Pojechałam do lekarza, bo młoda nie ustawała w narzekaniach, choć ręka wyglądała w porządku.
Dostaliśmy list do szpitala, bo lekarka stwierdziła, że to może być złamanie. I właśnie tak jest. Lewa ręka złamana - na szczęście niezbyt poważnie - w nadgarstku. 3 tygodnie gipsu.

I w ten oto sposób przywitaliśmy prawdziwie wiosenna pogodę w Irlandii. Pierwszy dzień słońca - pierwsza ręka złamana.


Monika od ponad dwóch tygodni ma kolczyki. Zastanawiam się, jak to jest teraz w PL? Czy przekłuwanie uszu robi się na maleńkich kolczykach na sztyfcie - wkrętach, mam na myśli? Ja miałam robione to na małych kółeczkach, które luźno przechodziły przez dziurki i pozwalały na szybsze gojenie. Tutaj, mimo, że to złoto wysokiej próby, kolczyki oblepione są ropą, motylki pomagają "zakleić" dziurkę z  tyłu i wszystko wygląda jak jedna, wielka masakra. Kilka dni temu zdecydowałam sama i zmieniłam wkręty na normalne złote kolczyki. Już po 3 dniach widzę poprawę, gdzie tam, po dwóch tygodniach było tylko gorzej i gorzej.
Nie wiem dlaczego tak się dzieje? Czy moje dziewczyny mają jakieś wrażliwsze uszy, czy gorsze gojenie? Chociaż chyba nie, bo widzę czasem te małe, irlandzkie dziewczynki z wkrętami oblepionymi strupkami i ropą na grubo.


Opiszę jeszcze zabawną sytuację, związaną z językiem. W samochodzi mam polskie piosenki dla dzieci - bo choć uwielbiają słuchać naszych, to czasem chcą coś swojego. I tam, w jednym z utworów, leci tekst:

..nalała mu mleka...

W pewnej chwili moje średnie dziecko pyta mnie:

- mamo, a co to jest  MUMLEK?

Do tej pory śmiejemy się z tego wszyscy i dzieciaki wołają: mamo, włącz nasze piosenki z mumlekiem.

Pamiętam jeszcze, jak najstarsza swego czasu używała stwierdzenia PRZYBOJAŁAM SIĘ, zamiast przestraszyłam :)

I tu, kojarząc temat językowy z nauką tegoż...

Ciekawi mnie czy ktoś z mieszkających poza krajem korzysta ze szkoły polonijnej LIBRATUS? Zastanawiam się poważnie czy nie zacząć korzystać z tej formy nauczania. Wiem od znajomej z Portarlington - pozdrowiam Cię Olu!!! - że ona jest bardzo zadowolona z Libratusa. Czy ktoś, kto czyta mojego bloga ma jakies doświadczenia z tą szkołą? 


I na koniec, żeby uwiecznić nasze wspólne prace z dziećmi - w ramach projektu szkolnego: nauka robienia na drutach.

Padło na Monikę i jej kompletny brak cierpliwości. Po wydzierganiu jednego rządka, prosiła o pomoc:

Zszywała za to sama i tylko wykończenie robiłam ja i tak powstał miś:

Natomiast w ramach próby, przed tym szkolnym, powstał kot, zaanektowany przez Gosię. I teraz Iza chce, żeby jej też jakiegoś zrobić, a ja przyznaję się bez bicia, nie przepadam za dzierganiem takich rzeczy.