Zielono, patrykowo...

....wesoło.

W ciągu ostatniego tygodnia wszystko kręciło się wkoło parady z okazji dnia Św. Patryka. Izabela koniecznie chciała wziąć udział w marszu, więc ją zapisałam. Oczywiście rodzice szli razem ze swoimi dzieciakami, a ponieważ małżonek pracuje, musiałam zabrać ze sobą też dwie starsze.
Najstarsza zapierała się rękami i nogami, że nie będzie maszerować razem ze mną przez miasto, bo to obciach! Od wczoraj, a w zasadzie od niedzieli, przekonywała Izabelę, żeby ta została i tylko obejrzała paradę jako widz, a nie próbowała brać w niej udział. Iza prawie dała się przekonać, ale dziś poszłyśmy do przedszkola na spotkanie i... jakoś tak wyszło, że zanim Gosia się zorientowała, już szła ulicą :)  Szczęśliwa nie była, ale jakoś to przełknęła.

Tymczasem co ja przygotowałam?
Ze strony Candy skorzystałam ze wzoru na koniczynkę i wyszydełkowałam całą naręcz zieleniny:

To ciemne zielone to łąńcuch /naszyjnik koniczynkowy do omotania na szyję, zarzucenia na płaszcz... niestety, nikt mnie w tym nie uwiecznił.

Jasny łąńcuszek upięłam Izabeli w formie opaski:

I nawet wytrzymał całą imprezę w niezmienionej postaci i na miejscu

Wzór jest na tyle przyjemny i prosty, że zrobiłam to wszystko w trakcie oglądania jakiegoś programu.

Monika i Gosia dostały wydziergane róże i koniczynki na spinkach:

...jako że też musiały być przystrojone na zielono:

I w końcu parada ruszyła...

...a my z przedszkolem czekaliśmy na uboczu...

...żeby w stosownym momencie dołączyć do reszty:

Dzieciaki maszerowały dzielnie, trzymały szyk i w oczach Izabeli, parada była bardzo udana!

Potem zostałyśmy jeszcze chwilę, żeby obejrzeć tych, co maszerowali za nami:

Gosi i Moniki szkołę:

kobziarzy:

i mnóstwo koni:

powozów różnego rodzaju:

Dwa ostatnie konie szły bokiem, z lekka przebierając nogami, jak w tańcu. Uroczo!

Szczerze powiedziawszy zaskoczona jestem pozytywnie, bo szłam do miasta z myślą, że kolejny raz obejrzę taki sam pokaz. Tylko rodzicielski obowiązek mnie do tego nakłonił i samozaparcie Izy.
Po paradzie zabrałam dziewczyny do lokalnej(dziś okropnie zatłoczonej) kafejki, na lody. Teraz siedzę w domu i rozkoszuję się ciepłem, bo choć ranek był niezwykle pogodny i - zaryzykowałabym nawet stwierdzeniem - ciepły, to potem temperatury spadały i spadały... dobrze, że choć wiatr nie wiał!