Jesień...

...zawitała do nas na dobre. Deszcz, zimny wiatr i słońce, które świeci już tak "chłodno". Nadszedł czas, żeby znowu wyciągnąć z pudeł świeczki, lampeczki i wszystko to, co wnosi tyle ciepła do wnętrz, kiedy za oknem chłód.

Sięgnęłam na najwyższą półkę w naszej pralni, ściągnęłam kilka pudełek, przegrzebałam je dokładnie i oto co mam:

Zakupiony dawno temu świecznik, który dopiero teraz ujrzał światło dzienne.

Podobają mi się jego detale:

I nic, a nic mi nie przeszkadza trochę szarych kropek, świadczących o lekkim zużyciu.

Z ukrycia wyszły też sztuczne perły, zapełniły flakon i zasłoniły łodyżki zasuszonych róż:

Wieczorem wszystko wygląda tak samo, a jednak inaczej:

W świetle świec cały pokój, regały z książkami, nabierają zupełnie innego wyglądu:

Z jednej strony lubię takie klimaty, bo trochę już mi ich brakowało(latem, nawet po 22-ej wciąż jest światło na zewnątrz, więc nie mam możliwości zapalania sobie świeczek), a z drugiej strony wiem, że zima i chłody są już nieuniknione.

A w kuchni takie ażurki na ścianach się pojawiają, kiedy zapalam latarenkę:

Mitenki - prace postępują

Nie wiem czy ja dostałam jakiegoś zaciemnienia kiedy podjęłam się zrobić mitenki? Przecież wszyscy wiedzą, że mitenki i każde rękawiczki czy coś na ich kształt, robi się w liczbie dwóch! Dwa znaczy powtórzenie! Ja nie cierpię robić czegoś dwa razy. Jakoś czarno widzę przyszłość . 

Ten pierwszy raz jest jak zabawa w odkrywanie. Robótka na pięciu drutach, do tego mitenki i do tego ażurowe - wiecie, żeby było ciekawie. Jak już się porywać, to na wyższy poziom raczej niż na niższy. 

Miałam już pierwsze "zastopowanie": co dalej? jak do tego podejść? Pomyślałam pół dnia i poszło. Na razie robótka w toku, ale... co będzie, kiedy skończę jedną?

I na mojej rączce z urąbanymi pazurami:

I jeszcze raz, z innego kąta:

Ciężko jest zrobić sobie samej zdjęcie. Zastanawia mnie dlaczego ten wzór tak się skręca? Czy tak ma być? Możliwe.

Passiflora

Zakwitła mi przed domem:

Prawdopodobnie jest to 'Passiflora caerulea' jedna z najpopularniejszych odmian. Pewności jednak nie mam. 

Jedne pąki przekwitają, kolejne się otwierają... i takie to cudo mam przed drzwiami frontowymi.

Dywanik do łazienki

Skończyłam, jeszcze ciepły...

mieszanka bawełny z akrylem

Wzór pętelkowy

Na pewno nie będzie to ostatnia produkcja.

Stało się....

W piątek, późnym popołudniem, Małgosia złamała rękę. Bardzo delikatne to złamanie, ale wciąż złamanie. Jechała na hulajnodze i z ogromnym impetem upadła na asfalt. 

Cóż więcej można dodać? Nic.

Nowy rok szkolny!

Zaczął się 3 września, dość późno, jak na tutejsze szkoły. Większość z nich pierwsze zajęcia ogłosiła prawie tydzień wcześniej. 

Nie pisałam tego, ale przez całe wakacje męczyły mnie wątpliwości, jak to będzie z Moniką? Przedszkole lubiła, ale co płaczu było na początku.... Obawiałam się, że tym bardziej w szkole, gdzie siedzi się w ławkach, słucha nauczyciela, wykonuje nieco trudniejsze zadania, nie będzie lepiej. 

Nastawiałam się na ranki, zwłaszcza pierwszy, pełne łez. 

Co się okazało? Monika zadowolona uczestniczy we wszystkich zajęciach. Nosi plecak, radzi sobie z poleceniami, ba, nawet otrzymuje nagrody od nauczycielki za skupienie na lekcji i wykonywanie poleceń. Może dla niektórych rodziców to banalne, ale dla mnie to wielka rzecz!

Pierwszy poranek: mój małżonek po raz pierwszy od 4 lat uczestniczył we wszystkim. Do tej pory zawsze składało się, że był w pracy. Tym razem mógł pójść z nami. I nie chodzi o to, że było uroczyste rozpoczęcie roku szkolnego. Tutaj nie ma takich tradycji. Pierwszy i ostatni dzień szkoły są takie same, jak pozostałe. No, może większy luz panuje, wiadomo, jak to na początku(lub końcu).

Plecaki gotowe:

Wiadomo który jest czyj, spoglądając tylko na rozmiar.

Obie gotowe do wyjścia:

Najmłodsza oczywiście też przy drzwiach:

I jeszcze wspólne zdjęcie sióstr:

I tak zaczęliśmy nowy rok szkolny!

 

Kolejny powojnik ukazuje swoje piękno

Tym razem jest to ciemny fiolet, rozwija kwiaty aż do ziemi:

Wciąż rozchylają się kolejne pąki, i kolejne...

I jeszcze zbliżenie:

A tymczasem w oknie kuchennym wiszą zasuszone ostróżki. Zupełnie zapomniałam, że właśnie ostróżki suszą się fantastycznie. Gdybym pomyślała o tym odpowiednio wcześnie, teraz miałabym przepiękny, wysoki bukiet, w kolorze, który uwielbiam:

Natomiast na żyrandolu zawisł różany bukiet - pamiątka po chrzcie Izy:

 

Kwiaty miały fantastyczny kształt - taki "różany", zwarty...

...nie mogłam się im oprzeć i nie pozwoliłam zwyczajnie zwiędnąć i umrzeć:

Z innej beczki...

Izabela radzi sobie coraz lepiej z toaletą. Od piątku zaliczyła tylko jedną wpadkę; jestem zachwycona.

W robótkach cisza, bo czytam kolejną książkę H. Mankella "Firewall".